Nasze możliwości

Spawanie laserowe to wysoce wydajna i precyzyjna technologia spawania, która wykorzystuje jako źródło ciepła wiązkę lasera o dużej gęstości energii. Miejscowe ogrzewanie topi materiał, tworząc specyficzne jeziorko stopionego materiału i łącząc części metalowe. Jej podstawowe zasady można podzielić na spawanie z przewodzeniem ciepła (niska gęstość mocy, płytka penetracja) i spawanie z głęboką penetracją (wysoka gęstość mocy, co skutkuje strukturą „dziurki od klucza” i silną penetracją).

Spawanie tarciowe jest przyjazne dla środowiska i bezpieczne: nie wymaga drutu spawalniczego ani gazu osłonowego, a proces jest wolny od dymu, promieniowania i szkodliwych emisji. Pozwala uniknąć problemów związanych z utlenianiem w wysokich temperaturach podczas tradycyjnego spawania, dzięki czemu idealnie nadaje się do materiałów łatwo utlenionych, takich jak stopy aluminium.

Spawanie ultradźwiękowe to technologia spawania w stanie stałym, która wykorzystuje wibracje mechaniczne o wysokiej częstotliwości (zwykle 15–70 kHz) do łączenia materiałów. Jego podstawową zasadą jest wykorzystanie ciepła tarcia do stopienia stykających się powierzchni i utworzenia wiązań molekularnych. Zgrzewanie ultradźwiękowe, jako wysoce wydajna technologia łączenia w stanie stałym, oferuje następujące kluczowe zalety

Kucie na gorąco odbywa się powyżej temperatury rekrystalizacji metalu. Zwiększanie temperatury zwiększa plastyczność metalu, poprawiając naturalną jakość przedmiotu obrabianego i zmniejszając jego podatność na pękanie. Wysokie temperatury zmniejszają również odporność metalu na odkształcenia, zmniejszając siłę wymaganą przez maszyny kuźnicze

Kucie na zimno to proces formowania przeprowadzany w temperaturze pokojowej, zwanej również temperaturą kucia na zimno. Zaletą kucia na zimno jest doskonałe wykończenie powierzchni uzyskiwane przez produkty kute na zimno. Kucie bez podgrzewania półfabrykatu nazywa się kuciem na zimno.

Kucie w otwartej matrycy to proces formowania metalu, podczas którego na metalowy półfabrykat wywierany jest nacisk za pośrednictwem otwartej matrycy (takiej jak kowadło lub zwykła płaska matryca), powodując jego plastyczne odkształcenie do pożądanego kształtu. Jej kluczową cechą jest to, że matryca nie otacza całkowicie przedmiotu obrabianego, umożliwiając swobodny przepływ metalu w obszarach bezkontaktowych, osiągając formowanie jedynie poprzez miejscowy kontakt.